Dinsdagmiddag, werktijd.

De ramen moeten gewassen worden.

Het is lang niet gebeurd, dus ik ga ijverig aan de slag. Er zitten ook lelijke vlekken op het houtwerk, dus ik boen flink.

Het resultaat;ik haal niet alleen de vlekken eraf maar ik beschadig ook de verf…..

Een tijdje eerder. Een soortgelijke situatie. Ik beschadig iets van iemand anders.

Ik raak in paniek, ik krijg het er benauwd van. Hoe moet ik dit nu oplossen? Wat kan ik er allemaal aan doen om het weg te maken? Voor mij voelt het als een grote ramp die er gebeurd is. Ik slaap er ’s nachts slecht van. Wat heb ik nog niet geprobeerd en zou nog kunnen helpen? Maar wat als ik het niet op kan lossen? En als ik het moet vertellen……..Ik ben bang voor het oordeel van de ander. Bang dat die ander boos en teleurgesteld in mij is en dat ik voor diegene afgedaan heb. Want het is fout wat ik heb gedaan, ik heb gefaald. Ik heb een steek laten vallen en dat had niet mogen gebeuren. En dat terwijl ik zo m’n best doe om perfect te zijn en geen fouten te maken.

Terug naar dinsdagmiddag. Ik zie het resultaat van mijn poetsen. Ik zie het resultaat van mijn poetsen. Ik moet terugdenken aan anderhalf jaar geleden en moet een beetje lachen. Maar, ik vind het ook spannend. Even overweeg ik nog om van alles te bedenken zodat de ander het maar niet ziet en ik het niet hoef te zeggen. Nee, ik wil enkan nu anders liezen. Ik wil mijn verantwoordelijkheid nemen en het tegen de ander zeggen. Ook al vind ikdat spannend. Maar is het nu anders dan toen. Want ik weet en ervaar nu dat ikniet perfect hoef te zijn. Dat ik daar niet mijn bevestiging uit hoef te halen om iemand te zijn. Dat ik iemand ben en ik fouten mag maken.

Ik ben OK met al met lek en gebrek.

Want er is Iemand die mij bedacht heeft.

Wat geeft dat een rust……