De tuin van ‘In de Wingerd’ was de afgelopen tijd vol prachtige bloemen. In het najaar hebben we met de groep een grote hoeveelheid bollen gepoot en nu konden we ervan genieten.

Daarvoor heeft de bloembol wel een heel proces moeten doorstaan. Een bloembol op zichzelf vind ik best lelijk. Een bruine, wat dorrige buitenkant, maar in de binnenkant, daar zit het leven. Als ik kijk naar mijn eigen proces, hier bij ‘In de Wingerd’, dan gaat dat net als bij een bloembol. Het meest logisch lijkt; haal die dorre schillen er af en je kunt leven. Los al je problemen op en je kunt weer verder leven. Het liefst wilde ik dat een ander voor mij die schillen eraf haalde, om zo bij mijn binnenkant te komen en te gaan groeien. Maar doe dat maar eens bij een bloembol, binnen de kortste keren is er geen leven meer in de bloembol.

Een bloembol wordt in de grond gestopt. Doe je dat niet, dan verschrompelt die. Zo voelde ik mij hier ook vaak, steeds dieper zakken, donker om mij heen. De confrontatie met mezelf, een spiegel voorgehouden krijgen; zo doe ik het, dit zijn mijn moeiten. Is dit dan de weg om te gaan groeien? Ik ben er achter gekomen dat dat zo is, juist door je moeiten aan te gaan. Een bloembol heeft ook water nodig, warmte en voedsel. Dat is wat ik ervaren heb bij ‘in de Wingerd’. De mensen hier om mij heen, zij geven mij warmte, steun, veiligheid en willen mij zo helpen om te gaan groeien, niet door de schillen er af te trekken, maar wel om zichtbaar te maken wat er in mij is, wie ik ben. Ik kies ervoor om te willen groeien. De bol met z’n dorre schillen blijft wel gewoon achter in de grond, de moeiten blijven, maar ik mag een nieuwe keuze maken, de keuze om te groeien, om zichtbaar te worden. Eerst komen de wortels, om stevig te kunnen gaan staan. Dan ga je groeien en in het begin is zo’n jong stukje groen heel kwetsbaar, maar het krijgt steeds meer licht en wordt steeds groter en sterker.

Er zijn veel verschillende soorten bloembollen met allemaal hun eigen bloem, hun eigen kleur, vorm en geur. Ze zijn uniek, niet volmaakt. Ieder mens is uniek, ik ook! Als ik een hyacint ben, kan ik geen narcis worden. Op zichzelf ben je al een schoonheid, maar een heel veld met bloemen is toch prachtig! Ik mag erbij horen, met mijn unieke taak, om te leven tot eer van God, ons doel. Hij is de Schepper van het leven, van een bloem, maar ook van mij.

Joëlle