Toen mij gevraagd werd een stukje voor de nieuwsbrief te schrijven dacht ik als eerste: “Waarom ik?” en direct daarna: “Goh wat leuk, ze vragen mij”.

Ik vind het ook best spannend. Wat ga je nou wel schrijven en wat niet? Er is al zoveel gebeurd de afgelopen anderhalf jaar en tegelijk denk ik: “Wat is er eigenlijk veranderd?”

Hoe was het toen ik hier binnenkwam in mei 2007 en hoe is het nu, 18 maanden later?

Bij mijn intake, toentertijd, was het advies voor verblijf hier minstens 1 jaar.

Ik dacht: “Die man is gek, maximaal 3 maanden, dan ben ik wel klaar. Even door moeilijke gevoelens heen en we kunnen weer verder.” Heb ik mij daar even vergist! Nooit geweten dat je als mens zo in staat bent om voor je zelf op de vlucht te blijven en moeilijke gevoelens te ontwijken. Als ik dichter bij mijn problemen kom, ren ik niet minder hard weg, nee, ik doe er nog een schepje bovenop.

Dat kan ik wel zeggen na 18 maanden in de Wingerd: “Het is niet makkelijk om eerlijk naar mijzelf te zijn.” Moeilijke tijden heb ik hier gehad, waar ik wel weg wilde rennen van alles en iedereen, maar nergens naar toe kon. Er waren ook hele mooie momenten die met of zonder pijn, mij hebben laten zien wie ik ben. Ik heb mogen leren dansen, sporten en koken. Ik heb ontdekt dat wat ik allemaal dacht te weten over geloof en leven wel eens heel anders kan zijn. Ik heb geleerd dat ik voor mij zelf kan zorgen en niet maar altijd bezig hoef te zijn met de behoeften van een ander. Ik heb geleerd grenzen te herkennen en ook aan te geven.

Ook ben ik gaan inzien dat ik boosheid voel. Het uiten hiervan vind ik nog lastig.

Ben ik klaar? Of wanneer ben ik klaar? Het is zo’n cliché om te zeggen dat je nooit klaar bent. Ik denk dat ik nog een aantal moeilijke hobbels te gaan heb, waar ik veel veiligheid en bescherming voor nodig heb. Hobbels die ik nog graag hier zou nemen, omdat het hier kan en mag!

Ik zie er tegen op, maar ook naar uit en dan is het “uit de Wingerd” voor mij. Ik weet nu al wel dat ik deze plek niet snel zal vergeten.

Ruben